سرم

بالاتر از کوه سهند است

مُغیلان زیر پایم

چون پرند است

******************

به چشمم

آسمان جُز مجمری نیست

مه و خورشید و اخترها

سپند است

******************

نشان تلخکامی

نیست در من

ملامت های بدخواهان

چو قند است

*****************

ندانم رنج هستی را

که چون است

نپُرسم گنج عالم را

که چند است

****************

اگر گنج جهان

از خواجه باشد

به پیش دیدهء من

مُستمند است

******************

ز ناز هر پری رو

در گریزم

وگر آهو نگه

گیسو کمند است

*******************

نگردم صید کس

در بازی عشق

دلم دیر آشنا

مُشکل پسند است

*******************

مکن منعم

که در خُردی بُزرگم

پرم کوتاه و

پروازم بلند است

¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤

نوشته شده در دوشنبه هجدهم آبان ۱۳۸۸ساعت ۱۰:۵۵ ق.ظ توسط مازیار پورگودرزی| |