ای جهان

با تمام جلوهء خویش

نیستی در خور تفکر من

*****

وه چه تاریک و دهشت افزائی

چون به کار اوفتد

تبلوُر من

*****

آن خموشی نه از رضایت تو

وین شکایت نه از تکدُر من

*****

آن دو رویی نه از تواضع تو

وین تحاشی نه از تکبُر من

*****

آن صیانت نه از لیاقت تو

وین اطاعت نه از تشکر من

*****

نه مرا رغبت تجمل تو

نه تو را وسعت تصور من

*****

گر بجوئی حقیقت سخنم

که چرا این همه تاءثُر من؟؟

*****

چون تو را طبع پست پرور هست

بود من مایهء تنفر من

¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤

نوشته شده در دوشنبه هجدهم آبان ۱۳۸۸ساعت ۹:۳۷ ق.ظ توسط مازیار پورگودرزی| |