سالها پیش زندگی من بهشت بود

زیرا که با بهشت رُخش آشنا شدم

آسوده گشتم از همه غمهای روزگار

آنشب که در کمند غمش مبتلا شدم

**************

چون دوختم نگاه پریشان خویش را

بر آن دو چشم روشن خندان رازگو

جانی دوباره داد دل مردهء مرا

آن برق زندگی که دمید از نگاه او

****************

چون مست از نوازش چشمان او شدم

دیدم که زندگانی من از برای اوست

هر حرف او ترانهء پُر شور آرزو

هر کار او نشانهء عشق و وفای اوست

*******************

سالها پیش بود که مست نشاط عشق

خواندیم یار خویش عدوی زمانه را

سالها پیش بود که غافل ز سرنوشت

بستیم عهد زندگی جاودانه را

*******************

میگفت او که: زندگی ما چه میشود؟

گفتم که: زندگی به مُراد دل منست

بستیم صد اُمید به آینده، ای دریغ

باور نداشتیم که آینده دشمن است

******************

روز جدائی آمد و دامان من گرفت

آهوی من که از همه عالم رمنده بود

گریان و اشکبار ز هم دور میشدیم

اما امید در دل ما مست خنده بود

*******************

سالها پیش بود که میخواندم این سُرود

شادم که در کنار تو زیبا نشسته ام

اما .........

امروز ببین که چنین خوار و بی امید

با آرزوی مرگ در اینجا نشسته ام

¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤

نوشته شده در شنبه نهم آبان ۱۳۸۸ساعت ۱۱:۵۶ ق.ظ توسط مازیار پورگودرزی| |